The People's Hammer

Hareketçilik Üzerine – Mels G. Tarafından

, , ,


The following article is a Turkish translation of the article On Movementism by Mels G. The original English version can be found here:

https://peopleshammer.wordpress.com/2024/10/18/on-movementism-by-mels-g/

– Editorial Board of The People’s Hammer

Her geçen gün kapitalizmin krizi daha da derinleşiyor. Kanada’da, özellikle Toronto’da, ortalama bir insan, geçim sıkıntısı nedeniyle ancak idare edebiliyor.1 Uluslararası düzeyde, Filistin savaşı gibi çatışmalar, İran ve Hizbullah gibi daha fazla tarafın katılımıyla tırmanıyor.2 Genel kriz sonucu, kitleler içindeki hoşnutsuzluklarını giderek daha yüksek sesle dile getiriyor. Bu durum, Toronto’da giderek büyüyen bir protesto hareketi olarak kendini gösteriyor. Şehrin her yerinde Filistin mitinglerinden yerli halklarla dayanışma etkinliklerine kadar çeşitli gösterileri tanıtan posterler bulabilirsiniz. Bu, olumlu bir gelişme ve kitleler, haklı olarak öfkelerini popüler bir hareket aracılığıyla ifade ediyor. Ancak “Hareketçilik” olarak adlandıracağımız protesto hareketinde, halkın taleplerini kazanabilmesi için ciddi şekilde düzeltilmesi gereken birçok sorun var.

Optikler Örgütlenmeden Önce Geliyor

Toronto’daki herhangi bir protestoda yüzlerce, hatta binlerce insan bulabilirsiniz. Ancak bulamayacağınız şey ise katılımcılar arasında herhangi bir örgütlenmedir.3 Bu neden önemlidir? Kitleleri harekete geçirmek, siyasi bir hedefe ulaşmak için yeterli gibi görünebilir. Bu, doğrunun yalnızca yarısıdır; kitleleri harekete geçirmeniz gerekir, ancak örgütlenmeleri de gerekir. Halkın karşısında yer alan devlet, halk ayaklanmasını bastırmak için son derece etkili bir şekilde örgütlenmiştir. Bu protestolar örgütsüz olursa, devlete karşı üstünlük sağlayamazlar; yavaş, beceriksiz ve yönsüz olurlar. Peki neden çeşitli protesto organizatörleri insanları gerçekten örgütlemek için çaba sarf etmezler? Basit cevap şudur: Bu zor bir iştir ve çaba göstermeye istekli değillerdir. Binlerce kişinin fotoğrafları ve videoları, optikler, onlar için yeterince iyidir; aslında çalışmak zorunda kalmadan bir örgüt görünümü verir. Çoğu protestocu etkinlikten sonra ne yapar? Evlerine, bir değişim yaptıklarını hissederek dönerler, ancak aslında hiçbir mücadeleye girmemişlerdir. Halkın yaratıcı bir ruhu ve mücadele etme arzusu vardır ve bu enerjiyi kullanmak için Kanada Komünist Partisi’nin yeniden kurulması altında örgütlenmeleri gerekmektedir.

Popüler Destek mi Yoksa Küçük Çaplı Politika mı?

Birçok protesto organizatörü, iki uç arasında tuhaf bir pozisyonda kalır. Güçlerini halktan mı almak istiyorlar yoksa burjuva politikacıların zihinlerini mi etkilemek istiyorlar? Şehirde gerçekleşen birçok protesto, burjuvazinin kalesi olan City Hall (Belediye Binası) ve Queen’s Park gibi yerlerde yapılmaktadır. Bu Hareketçi gösteriler genellikle kendilerini halkın organik temsilleri olarak tanıtır, peki neden o zaman en anti-halk yerlerde miting düzenlemeyi tercih ediyorlar? İş insanlarının ve büro çalışanlarının çalıştığı bu ortamlarda kalpleri ve zihinleri kazanacağınız kesinlikle söylenemez. Doğru hareket tarzı, ortalama işçilerin sizi göreceği ve davanıza kazanılacağı popüler alanlarda eylemler düzenlemek olacaktır. Bu sorun, birçok örgütün stratejik bir başarısızlığından kaynaklanmaktadır; Kanada’daki burjuva demokrasisinin sistemi halkın yararına kullanılabileceğine gerçekten inanmaktadırlar. Bu aynı zamanda, kitlelerin gücüne olan inanç eksikliğini de göstermektedir.

Slogan Atmak

Bu sorun, iki önceki makalede kısmen ele alınmıştır3, 4 ancak daha fazla açıklama gerekmektedir. En yaygın olaylardan biri, burjuva politikacılara ve müttefiklerine yönelik utanç duygusunun dile getirilmesidir. UofT protestosunun sonunda, İsrail Savunma Kuvvetleri’nin (IDF) suçlarına yapılan atıflar, IDF ve onlara destek veren politikacılara “Utanç!” diye tekrarlanan sloganlarla karşılandı. Bir protestocu doğru bir şekilde şunu söyledi: “Onları utandırmanın ne önemi var? Zaten hiç utanmaları yok.” Ahlaki değerler, emperyalistlerin aklındaki son meselelerden biridir; sınıfsal çıkarlarına fayda sağlayacak olan neyse onu yapacaklardır, ne kadar iğrenç olursa olsun. Bir diğer sorun, sloganların genellikle o kadar uzun veya alışılmadık olmasıdır ki, protestocular herkesin senkronize olmasını sağlayamaz. Bu sorunlara bir çözüm olarak, katılımcılara slogan kartları dağıtılması önerilebilir. Diğer sloganlar ise basitçe ilham verici değildir; herhangi bir etkinlikte “Hey hey, ho ho, boş bırakılan politikacı gitmeli” ya da “boş bırakılan politikacı saklanamazsın, sen soykırımı finanse ediyorsun” gibi sloganlar duyabilirsiniz. Protesto organizatörlerinin “Protestolarda slogan olur, o halde bizim de bir sloganımız olmalı!” diye düşündükleri izlenimine kapılmamak elde değil. Bu, bir kopyala-yapıştır zihniyetini, gerçekten bir hareket inşa etmeye çalışmak yerine sadece şeklen devam ettirme düşüncesini yansıtmaktadır.

Uygulamadaki Diğer Sorunlar

Grassy Narrows protestosunda5 yukarıda ele alınmayan birçok ek sorun yaşandı. İlk olarak, etkinliğin Ben & Jerry’s gibi bir kurumsal sponsoru vardı. Bu durum, organizatörlerin niyetlerini hemen sorgulamaya açar, çünkü özel bir şirket genellikle yalnızca kendisi için kârlı olan bir şeyi yapar. Bu da, protestonun iş çıkarlarına zarar vermediği ve aslında onlara fayda sağladığını gösteriyor! İkincisi, etkinlikte gerçekleştirilen tek eylem Queen’s Park’a yapılan yürüyüş dışında Trudeau’ya internet üzerinden baskı yapılmasıydı. Bir konuşmacı kalabalığa “Herkes telefonuna girip Justin Trudeau’ya tweet atsın.” dedi. Herkes haklı olarak bu isteğe şaşırınca, konuşmacı tekrar etti: “Yeterince telefon görmüyorum.” Bu, gülünç bir “eylem”dir, Başbakan’a internette kötü mesajlar göndermek, onu bu konuda harekete geçmeye nasıl zorlayabilir? Üçüncüsü, etkinlik organizatörleri, katılımcılardan yürüyüş sırasında kendilerini ırklarına göre ayırmalarını açıkça talep ettiler. Etkinliğe katılan People’s Hammer gazetecileri, pankart tutan organizatörler tarafından yürüyüşün uygun bölümüne geçmeleri için bağırıldı. Bu uygulamanın etkinliğe ne faydası var? Sorundan doğrudan etkilenenlerin sesini yükseltmek bir şeydir, ancak etkilenmeyen grupları izole etmek başka bir şeydir. Bu ülkede işçilerin birliğine ihtiyaç var, ırkların bölünmesine değil. Tepkici bir protesto ırk ayrımı yaparak organize edilseydi, onları haklı olarak ırkçı olarak adlandırırdık. Neden Grassy Narrows protestosunun nedeni doğru ve ilerici bile olsa bu farklı olsun? Bu, hiçbir yararı olmayan bölücü bir uygulamadır.

Sonuç

Kanadalılar isyan etmeye hazır ve mevcut Hareketçilik liderleri, kitleleri mücadeleye yönlendirme kapasitesine sahip değiller. Sadece yeniden kurulan Kanada Komünist Partisi, kitleleri zafere taşıyabilir. Herhangi bir politik olarak ilerlemiş işçinin, partinin yeniden inşası için mücadele etme ve iş arkadaşlarını bu amaç doğrultusunda örgütleme görevi vardır. Liberal Hareketçilikten kopmalı ve devrim için mücadele etmeliyiz!

Citations:

1: https://www.cbc.ca/news/politics/inflation-political-parties-solutions-1.6586736

2: https://www.cbc.ca/news/world/israel-hezbollah-lebanon-ground-invasion-1.7338032

3: https://peopleshammer.wordpress.com/2024/07/26/report-from-the-abolitionist-pride-rally-by-mels-g-cliff-z/

4: https://peopleshammer.wordpress.com/2024/06/28/report-from-the-university-of-toronto-student-encampment-mels-g-cynthia-m/

5: https://www.cbc.ca/news/canada/thunder-bay/grassy-narrows-mercury-justice-rally-2024-1.7327222